Den norske toleransen


Ein dag kom eg inn på treningssentret og såg Zahid som eg aldri hadde sett han før. Skjegget hans var stort som Arfan Bhattis. Eg vart overraska.

«Hei, pakkis!» helsa eg. Då han jobba på ein butikk eg ofte var i, vart eg van med å spøkja med han. Folk rundt oss reagerte, men då dei såg at vi båe var «pakkisar», skjøna dei at vi spøkte.

Eg kjenner Zahid som vanleg muslim, positivt innstilt til nordmenn og det norske samfunnet. I dag er han her på treningssentret med eit tett, svart, langt skjegg – slike skjegg som fundamentalistane går med.

Eg lika det ikkje. Eg spurde han kva leiaren for sentret meinte. Han er norsk statsborgar, men frå Afghanistan og like sekulær som meg.

«Spør sjølv kva han synest. Du veit kva eg meiner», sa han og smilte.

Eg veit at han ikkje likar skjeggete menn og er imot all fundamentalisme.

Då ein annan mann høyrde meg klaga, såg han på meg med undrande blikk. «Kvifor er de intolerante mot kvarandre?» sa han.

Skjegget og sløret

Altså: Det var vi, muslimske innvandrarar, som reagerte på skjegget, ikkje nordmenn. Då eg tala med Zahid, forklarte han meg kvifor han hadde fått skjegg.

«Eg har mange vener som har skjegg. Eg tenkte at eg må oppleva korleis nordmenn ville sjå på meg med skjegg. Men dei ser ikkje på skjegget, eigenleg. Berre dei høyrer meg tala og oppfattar meg som snill, går det helt greitt», forklarte han.